Razavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220The Socio-Theological Foundations of Religious and Interreligious Dialogues in the Qurʾānمبانی جامعه شناختی-الهیاتی گفتگوهای دینی و بینادینی در قرآن243910.30513/rhj.2026.8892.1032ENSeyyed MahmoudNejati HosseiniHead of the Sociology of Religion Section, Institute for Social Studies and Research, University of Tehran, Tehran, IranJournal Article20250930Dialogue is the foundation of peaceful collective life in the contemporary modern world. Within the religious and interreligious lifeworld as well, dialogue constitutes the basis of peaceful religiosity. The foundation of a peaceful religious dialogue is also tolerance–understanding–agreement; which itself is a socio-cultural institution and the product of the history, culture, and society in which this process is to be realized. In other words, religious dialogues—interreligious, intrareligious, and extrareligious—arise from the interaction and tension between text and context. In this regard, the mode of reading and interpreting sacred texts (including the Qurʾān) can contribute, from cognitive and doctrinal perspectives, to understanding these dialogues. The problem addressed in this article is likewise the hermeneutical understanding of interreligious, intrareligious, extrareligious, and inter-sectarian religious dialogues within the contemporary Islamic lifeworld, with reference to the text of the Qurʾān. By posing the following guiding key question—“How is the culture of foundational dialogue in the Qurʾān formulated, and upon what social context does it take shape?”—this article seeks to provide text-based responses accompanied by their hermeneutical interpretation. Accordingly, for this purpose, the methods of “religious and theological hermeneutics” and the “sociology of theology theory” have been employed, as appropriate to the discussion, in order to analyze the responses.گفت‌وگو اساس زیست جمعی مسالمت‌آمیز در جهان مدرن معاصراست. در زیست جهان دینی و بینادینی نیز گفت‌وگو بن‌مایۀ دین‌ورزی مسالمت‌آمیز است. مبنای یک گفت‌وگوی دین‌ورزانه مسالمت‌آمیز نیز تساهل-تفاهم-توافق است، که خود یک نهادۀ فرهنگی اجتماعی است و محصول تاریخ و فرهنگ وجامعه‌ای است که قرار است این امر در آن محقق شود. به‌عبارتی گفت‌وگوهای دین‌ورزانه بینادینی، درون‌دینی و برون‌دینی از تعامل و تقابل میان متن و زمینه برمی‌خیزند. در این میان، سبک خوانش و قرائت متنهای مقدس (از جمله قرآن) می‌تواند به فهم این گفت‌وگوها از حیث شناختی و عقیدتی کمک کند. مسئلۀ مقالۀ حاضر نیز فهم هرمنئوتیکی این گونه گفت‌وگوهای دین‌ورزانه بینادینی، درون‌دینی و برون‌دینی و بینامذهبی در زیست‌جهان اسلام معاصر با ارجاع به متن قرآن است. این مقاله با طرح این پرسش کلیدی راهنما که «فرهنگ گفت‌وگوی بنیادینی در قرآن چگونه صورت‌بندی شده و بر چه زمینۀ اجتماعی شکل می‌گیرد؟» در پی به‌دست دادن پاسخ‌های متنی همراه با تفسیر هرمنئوتیکی آنها است. لذا به همین منظور در این مقاله روش «هرمنوئتیک دینی و الاهیاتی» و «نظریۀ جامعه‌شناسی الهیات» به فراخور بحث، جهت تحلیل پاسخ‌ها به‌کارگرفته شده است.https://rh.razavi.ac.ir/article_2439_18d4e175bf688413f1cafa946a7c9458.pdfRazavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220Memories of Habib Nuh: Remnants of Islamic Sainthood in Singaporeخاطرات حبیب نوح: بازمانده‌های قدیس‌بودن اسلامی در سنگاپور243810.30513/rhj.2026.8869.1031ENSophia RosArjanaProfessor, Potter College of Arts and Letters, Western Kentucky University, Bowling Green, KY, USAJournal Article20260930Habib Nuh, the grand saint of Singapore, is a focus of pilgrimage for both Singaporean Muslims and Muslim tourists. Part of an older and more widespread belief in Muslim saints, the tomb of Habib Nuh is a site of memory and memorialization. Due to the small minority of Muslims in Singapore, it stands as a testament to the survival of Malay Singaporeans, Sufism, and sainthood in the small island nation state. This article explores the history, survival, and religious traditions surrounding the tomb of Habib Nuh.حبیب نوح، عارف و شخصیت مقدس و برجسته سنگاپور، کانون زیارت مسلمانان سنگاپوری و گردشگران مسلمان است. آرامگاه او که بخشی از باوری دیرین و گسترده‌تر درباره اولیای الهی در میان مسلمانان محسوب می‌شود، مکانی برای تداعی خاطرات و گرامیداشت یادهاست. با توجه به اینکه مسلمانان در سنگاپور اقلیتی کوچک را تشکیل می‌دهند، این آرامگاه گواهی بر تداوم حضور مالایی‌های مسلمان، تصوف و فرهنگ تکریم اولیا در این دولت‌شهر جزیره‌ای کوچک است. مقاله حاضر به بررسی تاریخچه، تداوم حیات و سنت‌های مذهبی پیرامون آرامگاه حبیب نوح می‌پردازد.https://rh.razavi.ac.ir/article_2438_11062dde31c9359e3e8009c167855a65.pdfRazavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220The Sacredness of the Kaʿba in the Light of the Qurʾān: An Analytical Studyتقدس کعبه در پرتو قرآن: یک مطالعه تحلیلی242910.30513/rhj.2026.8573.1026ENFarid Al-DinSebtDepartment of Islamic Philosophy and Theology, Imam Sadiq University, Tehran, Iran.Journal Article20251208In this paper, I intend to examine the Qurʾān's description of the Kaʿba as the most sacred shrine for Muslims. In other words, I aim to identify the characteristics that the Qurʾān attributes to the Kaʿba, which emphasize its sacredness. To this end, I first analyze the Qurʾānic names that refer directly to the Kaʿba, as well as those referring to al-Masjid al-Ḥarām—the mosque at whose center the Kaʿba is located—and to Mecca, the city in which al-Masjid al-Ḥarām stands. I then show how these names reflect the Kaʿba’s sacredness. In the next step, I discuss the relevant Qurʾānic verses concerning the Kaʿba to show how their content affirms its sacredness and what specific attributes they ascribe to it. Based on these two lines of examination, I conclude that the Qurʾān introduces the Kaʿba not merely as a sacred place, but also as the most sacred one.در این مقاله، قصد دارم توصیف قرآن از کعبه به عنوان مقدس‌ترین زیارتگاه مسلمانان را بررسی کنم. به عبارت دیگر، هدف من شناسایی ویژگی‌هایی است که قرآن به کعبه نسبت می‌دهد و بر تقدس آن تأکید می‌کند. برای این منظور، ابتدا نام‌های قرآنی را که مستقیماً به کعبه اشاره دارند، و همچنین نام‌هایی را که به مسجدالحرام - مسجدی که کعبه در مرکز آن قرار دارد - و مکه، شهری که مسجدالحرام در آن واقع شده است، اشاره دارند، تجزیه و تحلیل می‌کنم. سپس نشان می‌دهم که چگونه این نام‌ها تقدس کعبه را منعکس می‌کنند. در مرحله بعد، آیات قرآنی مرتبط با کعبه را مورد بحث قرار می‌دهم تا نشان دهم که چگونه محتوای آنها تقدس آن را تأیید می‌کند و چه ویژگی‌های خاصی را به آن نسبت می‌دهند. بر اساس این دو بررسی، نتیجه می‌گیرم که قرآن، کعبه را نه صرفاً به عنوان یک مکان مقدس، بلکه به عنوان مقدس‌ترین مکان معرفی می‌کند.https://rh.razavi.ac.ir/article_2429_1dd9aa30425443f21425ce7a6d1aaebf.pdfRazavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220Narrative as a Possibility in Interreligious Dialogue: A Rereading of David Tracy’s Narrative Theologyروایت به‌عنوان یک امکان در گفت‌وگوی بین ادیان: بازخوانی کتاب الهیات روایی دیوید تریسی243310.30513/rhj.2026.8186.1025ENSeyed AmirrezaMazariFaculty of Law, Theology and Political science, Islamic Azad University, Science and Research Branch, Tehran, IranJournal Article20251228Certain models of Christian theology can facilitate interreligious dialogue. A prominent and significant model is narrative theology, distinctively presented by the Yale and Chicago schools. The core emphasis of this theology rests on narrative and narrative forms as means for articulating the stories within sacred texts. Scholars associated with these schools frequently draw upon the insights of philosophers and literary theorists such as Paul Ricoeur and Erich Auerbach.<br />David Tracy, a leading theologian of the Chicago school, leveraging Ricoeur's concept of narrative, has endeavored to systematize a credible theology within the modern world. To this end, he elucidates two fundamental sources of theology: common human experience and language and the Christian texts, presenting a metaphysical method based on human encounter with the sacred text. His method is founded on the inherently narrative quality of human experience. In this sense, Tracy’s theological method of mutually critical correlation between Christian texts and the construction of lived narratives formed our being in the world.<br /> Tracy’s narrative theology, centering on the stories of religions and the necessity of mutual attunement among adherents, yields the following effects: the fostering of mutual understanding and empathy, mutual correlation learning and growth, reflection on one's own religious beliefs through the beliefs of other religions, the recognition of diversity within a religious tradition, respect for the beliefs of other religions, respect for mystery and ambiguity which are part of religious experiences, and the establishment and deepening of relationships. Beyond its significance for interreligious dialogue, this theological model also provides a fruitful framework for a theology of pilgrimage. From this perspective, pilgrimage is understood not merely as a set of religious rituals, but as the narrative of a lived experience in which the pilgrim's inner and outer journey is shaped through engagement with sacred texts, continually recreating meaning within one's present existence. Furthermore, pilgrimage may be conceived as a multidimensional space of dialogue involving the pilgrim, sacred texts, sacred places, religious tradition, fellow pilgrims, and even members of other religious traditions. Drawing upon Tracy's concept of <em>analogical imagination</em> and the notion of the <em>fragment-event</em>, such encounters make possible the recognition of similarities within differences and foster an authentic encounter with the religious other. Moreover, pilgrimage, as a fragment-event of being situated in a sacred place, constitutes a dynamic process of self-encounter in which pilgrims, through rereading sacred narratives and recounting their own lived experiences, continually reinterpret and reconstruct their personal and communal identities.مدل‌های خاصی از الهیات مسیحی می‌توانند به تسهیل گفت‌وگوی بین ادیان کمک کنند. یک مدل برجسته و مهم، الهیات روایی است که به‌طور مشخص توسط مکاتب ییل و شیکاگو ارائه شده است. تأکید اصلی این الهیات بر روایت و اشکال روایی به‌عنوان ابزاری برای بیان داستان‌ها در متون مقدس است. محققان مرتبط با این مکاتب اغلب از بینش‌های فیلسوفان و نظریه‌پردازان ادبی مانند پل ریکور و اریک اورباخ بهره می‌برند. دیوید تریسی، از متکلمان برجستۀ مکتب شیکاگو، با بهره‌گیری از مفهوم روایت ریکور، تلاش کرده است تا الهیاتی معتبر را در دنیای مدرن نظام‌مند کند. برای این منظور، او دو منبع اساسی الهیات را توضیح می‌دهد: تجربه و زبان مشترک انسانی و متون مسیحی، و روشی متافیزیکی مبتنی بر مواجهه انسان با متن مقدس ارائه می‌دهد. روش او بر کیفیت ذاتاً روایی تجربۀ انسانی بنا شده است. از این نظر، روش الهیاتی تریسی مبنی بر همبستگی انتقادی متقابل بین متون مسیحی و ساخت روایت‌های زیسته، هستی ما در جهان را شکل می‌دهد. الهیات روایی تریسی، با محوریت داستان‌های ادیان و ضرورت هماهنگی متقابل بین پیروان، اثرات زیر را به همراه دارد: تقویت درک و همدلی متقابل، یادگیری و رشد همبستگی متقابل، تأمل در باورهای دینی خود از طریق باورهای سایر ادیان، به رسمیت شناختن تنوع در یک سنت دینی، احترام به باورهای سایر ادیان، احترام به رمز و راز و ابهام که بخشی از تجربیات دینی هستند، و ایجاد و تعمیق روابط.https://rh.razavi.ac.ir/article_2433_e5b12beca0fb053e810d4cc1bc294c71.pdfRazavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220Delineating the Components of a Transcendent Livelihood Based on Razavi Teachingsترسیم مولفه‌های معیشت متعالی مبتنی بر آموزه‌های رضوی243010.30513/rhj.2026.8843.1029ENMohammadSoleimaniFaculty Member, Faculty of Islamic Studies and Economics, Imam Sadiq University, Tehran, IranAmir-HosseinKhorshidi AtharPhD Student in Oil and Gas Contracts Management, Faculty of Islamic Studies and Economics, Imam Sadiq University, Tehran, IranJournal Article20260121This article aims to elucidate the components of a transcendent livelihood at the individual level from the perspective of Imam Reza (Ali ibn Musa al-Rida), examining a distinctive livelihood model. Fundamentally, this model differs from prevalent materialistic models based on individualism, profit maximization, and destructive competition. This distinction is manifested in its ontological foundations (the human being as God’s vicegerent), teleological foundations (the ultimate goal of perfection rather than the accumulation of wealth), and methodological foundations (the primacy of cooperation rather than competition). An examination of narrations transmitted from Ali ibn Musa al-Rida (peace be upon him) led to the identification of several key components and distinguishing features of this livelihood model. Within the Razavi intellectual framework, livelihood management is undertaken not merely to satisfy needs but also as a means of realizing individual growth and perfection, with a comprehensive approach to all dimensions of human existence. This attention to the various dimensions of human existence places the economy at the service of ethics and spirituality and regards the provision of material well-being and lawful pleasure as a means of enhancing an individual’s capacity for spiritual pursuits. Furthermore, livelihood should provide a context for self-actualization and individual development rather than being merely a routine and repetitive daily activity. From the perspective of social interactions, a transcendent livelihood is founded on cooperation, empathy, and mutual assistance, and individual economic activity should contribute to the welfare and flourishing of society as well. In addition, the transcendent livelihood model defines a specific level of social responsibility, encompassing concern for society and nature, which effectively controls the negative externalities of economic activity through endogenous and ethical mechanisms. Accordingly, the Razavi model of a transcendent livelihood can be understood as a comprehensive intellectual and practical framework for individuals and society that has the potential to address crises arising from the gap between spiritual values and economic activities.این مقاله با هدف تبیین مؤلفه‌های معیشت متعالی در ساحت فردی از منظر امام رضا علیه السلام، به واکاوی یک الگوی معیشتی متمایز می‌پردازد. این الگو به نحو بنیادین با الگوهای رایج مادی‌گرایانه (مبتنی بر فردگرایی، سودمحوری و رقابت مخرب) تمایز دارد؛ تمایزی که در مبانی هستی‌شناختی (خلیفة اللهی انسان)، غایت‌شناختی (هدف نهایی کمال به جای انباشت ثروت) و روش‌شناختی (محوریت تعاون به جای رقابت) متجلی می‌شود. بررسی روایات منقول از علی ابن موسی‌الرضا (عله السلام) به شناسایی برخی مولفه‌های کلیدی و وجوه ممیزه الگوی معیشت انجامید. در منظومه فکری رضوی، تدبیر معیشت نه تنها با هدف رفع نیازها، بلکه به مثابه محقق‌کننده رشد و کمال فردی و با رویکردی جامع به تمام ابعاد وجودی انسان صورت می‌پذیرد و این توجه به ابعاد وجودی انسان اقتصاد را در خدمت اخلاق و معنویت قرار داده و تأمین نشاط مادی (لذت حلال) را وسیله‌ای برای توانمندی در امور معنوی می‌شمارد. علاوه بر این معیشت باید بستر خودشکوفایی و توسعه فردی باشد و صرفاً یک فعالیت روزمره و تکراری نیست. از منظر چارچوب تعاملات اجتماعی نیز معیشت متعالی مبتنی بر همکاری، همدلی و تعاون شکل می گیرد و فعالیت فرد در مسیر تحقق معیشت باید به صلاح و فلاح جامعه نیز منجر شود. علاوه بر این در الگوی معیشت متعالی، تعریف سطح مشخصی از مسئولیت اجتماعی (توجه به جامعه و طبیعت) به نحوی مؤثر، اثرات خارجی منفی اقتصاد را از طریق مکانیزم‌های درون‌زا و اخلاقی کنترل می‌کند. از این رو می توان ادعا کرد که الگوی معیشت متعالی رضوی، یک چارچوب فکری و عملی جامع را در اختیار فرد و جامعه قرار می‌دهد که می‌تواند بحران‌های ناشی از شکاف بین ارزش‌های معنوی و فعالیت‌های اقتصادی را برطرف نماید.https://rh.razavi.ac.ir/article_2430_b63ba46e2af25fd8b312dc952265d39c.pdfRazavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220The Prophet of Islam in the Mirror of Islamic Art (A Case Study of Calligraphy and Music)پیامبر اسلام در آینه هنر اسلامی (مطالعۀ موردی خوشنویسی و موسیقی)243110.30513/rhj.2026.8845.1030ENMahdiKheradPhD Student in Art Research, University of Art, Faculty of Theoretical Sciences and Advanced Art Studies، Tehran، IranJournal Article20260118At the dawn of Islam, the prevailing art was eclectic, largely influenced by Byzantine and Persian art. Over time, however, it acquired distinct characteristics that are now referred to as Islamic art. A study of the Qur'an, the Sirah (the biography and conduct of the Prophet), and the sayings of the Prophet (PBUH) shows that "beauty" in its general sense and "art" in its specific sense play a significant role in the text of the Holy Qur'an and in the Messenger's Sirah, and neither is overlooked. This article seeks to determine the point of connection between the noble Messenger of Islam and art, and in doing so examines two forms of art: music and calligraphy. We explore these two subjects within the Prophet's personal conduct, temperament, guidance, and way of life, and analyze the influence of his Sirah on these two arts. We begin by offering an account of the concept of Islamic art, so that the reader becomes aware of its various definitions and understands that there is no uniformity or consensus among scholars in this field regarding the concept of Islamic art and its origins. We then present details of the Prophet's views and sayings concerning the art of calligraphy, and examine the influence of his Sirah on that art, including Hilye writing (the calligraphic depiction of the Prophet's physical and moral attributes). We then explore the Prophet's hadiths, conduct, and character concerning music. This research was carried out using a descriptive-analytical method, drawing on library and documentary sources. Given the sensitivity of the subject, primary and well-known sources have been used as far as possible, and tafsir bi al-ra'y (i.e., personal interpretation) has been avoided as much as possible in the descriptions.در ابتدای ظهور اسلام هنر رایج هنری التقاطی بود که بیشتر تحت تأثیر هنر بیزانس و ایران قرار داشت. اما در ادامه دارای شاخصه‌هایی متفاوتی شد که اکنون به آن هنر اسلامی اطلاق می‌کنند. با مطالعۀ قرآن و سیره و سخنان پیامبر درمی‌یابیم که «زیبایی» به معنای عام آن و «هنر» در معنای خاص آن در نص قرآن مجید و سیرۀ رسول نقش مهمی داشته و نادیده گرفته نمی‌شود. در این مقاله در پی آنیم که بدانیم نقطۀ اتصال رسول گرامی اسلام با هنر چیست و در این میان دو هنر موسیقی و خوشنویسی را مورد مطالعه قرار می‌دهیم، به بررسی این دو مقوله در سیرۀ شخصی خلقیات رهنمودها و سبک زندگی این حضرت خواهیم پرداخت و تأثرات این دو هنر از سیره رسول اکرم را تحلیل می نماییم. در ابتدا توضیحاتی در مفهوم هنر اسلامی می‌آوریم تا مخاطب به تعاریف مختلف از آن آگاه شود و نیز بداند که میان متفکران این عرصه یک‌دستی و اتفاق نظر در مفهوم هنر اسلامی و منشأ آن وجود ندارد. سپس جزئیاتی از نگرش و سخنان پیامبر بر هنر خوشنویسی را آورده و تأثیر سیرۀ ایشان بر آن هنر از جمله حلیه‌نویسی را بررسی می‌نماییم، آنگاه احادیث سلوک و منش پیامبر در باب موسیقی را مورد کنکاش قرار می‌دهیم. این پژوهش به روش توصیفی‌تحلیلی و با کمک منابع کتابخانه‌ای و اسنادی صورت پذیرفته است. با توجه به حساسیت تا جای ممکن از منابع دست اول و مشهور استفاده گردیده و در توصیفات نیز در حد امکان از تفسیر به رأی پرهیز شده است.https://rh.razavi.ac.ir/article_2431_855b5dfdfbc55858f8433424d1524468.pdfRazavi University of Islamic SciencesRazavi Heritage3115-803X1420260220Persian Abstractsچکیده‌های فارسی2456ENJournal Article20261001https://rh.razavi.ac.ir/article_2456_9707e5bcbb170e354fae43284f549603.pdf